Pekino+20 (2015)

"Se militoj naskiĝas en la menso de homoj, do en la menso de homoj oni devas konstrui la fortikaĵojn de Paco."

Teksto prenita el la Enkonduko al la Konstitucio de la Organizo de Unuiĝintaj Nacioj por Edukado, Scienco kaj Kulturo (UNESKO), aprobita je la 16-a de novembro 1945, enmetita en la libron Meditadoj el la Animo, de la verkisto Paiva Netto.

La oka de marto estas la Internacia Tago de Virino, kiu estas konstanta viktimo, dum la nuna 21-a jarcento, de plej grandaj kruelaĵoj, interalie de la abomeninda seksperforto. Nekaŭciebla krimo. Ia honto por la Homaro.

En la Enkonduko al la Konstitucio de Organizo de Unuiĝintaj Nacioj por Edukado, Scienco kaj Kulturo (UNESKO), aprobita je la 16-a de novembro 1945, oni legas la priskribon pri ĉi tiu realaĵo: "Se militoj naskiĝas en la menso de homoj, do en la menso de homoj oni devas konstrui la fortikaĵojn de Paco". En la jaro 2003, mi nepre volis malfermi mian verkon "Meditadoj el la Animo" per tiu penso. Ĝi efektive kondukas niajn laborplanojn. Tamen, mi konsideras grave evidentigi, ke tiu prudenta admono koncernas la homojn ĝenerale, ne nur la virojn.

Saluto

Mi salutas la internaciajn delegitarojn, aŭtoritatulojn kaj ĉiujn partoprenantojn, kiuj decideme kunvenas ĉi tie, en Novjorko, Usono, inter la 9-a kaj 20-a de marto 2015, okaze de la 59-a Sesio de la Komisiono pri la Situacio de Virinoj, aŭspicie de Unuiĝintaj Nacioj (UN), kun la nobla celo diskuti la ĉefan temon: "Pekino+20 (2015)". Tiel oni starigas profundan pripensadon pri la progresoj kaj malprogresoj ekde la jaro 1995, kiam okazis en Pekino, Ĉinujo, la Kvara Monda Konferenco pri Virinoj, kiu difinis kiel ĉefan fokuson la laboron por seksa egaleco kaj la batalon kontraŭ diskriminaciado al virinoj kaj knabinoj en la tuta mondo.

Ĉiam kun granda honoro, Legio de Bona Volo (LBV), ekde la komenco, prestiĝas tiajn diskutojn per sia kontribuado kaj klopodas defendi tiun fundamentan celon, precipe en malpacema tutmondeca planedo.

Kiam ni partoprenis en tiu rememorinda kunveno, en la jaro 1995, ni sendis al la konferencanoj mesaĝon antaŭe publikigitan en la revuo International Business and Management, en 1987, sub la jena titolo: "Ne eblas mondo sen Ĉinujo". En ĝi, inter aliaj punktoj, mi skribis:

La vojo de LBV estas la Paco. Ĉesu militoj! Bruteco estas leĝo por brutoj, ne por la homo, kiu sin konsideras supera. Ni pledas por valorigo de la homo, en nemalhavebla egaleco, antaŭ ĉio spirita, genra, ĉar la riĉeco de iu lando estas ties popolo. (...)

Ni uzu kiel niajn la vortojn de la Apostolo Petro, kiuj troviĝas en lia Unua Epistolo, 3:11:

― Vi dekliniĝu de malbono kaj faru bonon, Vi serĉu pacon, kaj ĉasu ĝin.

Tiu tre dezirata Paco, plenrajta, necesa, kontraŭveneno kontraŭ problemoj spiritaj, sociaj kaj materiaj, same kiel la tutmondaj krizoj, estos atingita, kiam ankaŭ ni jam ne havos ian ajn diskriminacion kontraŭ virinoj kaj knabinoj (fakte, ambaŭseksaj infanoj). Tiel ni garantios al ili la povon kaj aŭtonomion por ke ili mem estu protagonistoj en la forigado de tiu absurda krueleco, kiu diboĉas en la rigida intimo de individuoj, per patrineca sento, kiu naskiĝas en la koro de ĉiu el ili ― sendepende, ĉu ili estas patrinoj de karnaj idoj, ĉar mi krias, per ĉiuj miaj fortoj, ke ĉiuj virinoj estas patrinoj.

La ekzemplo de Hipatio

Reprodução BV

Hipatio

Mi do ekmemoras la ekzemplon de persono pionira rilate matematikon, astronomion, kaj modelo en filozofio en Antikva Tempo, kiun mi omaĝis per mia artikolo "Hipatio, patrino de filozofoj". Asketa kaj fraŭla, ŝi ne lasis heredantojn, sed, kiel mi jam emfazis en la jaro 1987, ekzistas multaj altaj manieroj esti patrino, inkluzive de tio, se oni aperigas grandajn aferojn bonfare al la Homaro.

Tion faris ŝi. Ŝia sindediĉo al metafizikaj demandoj naskis verajn idojn, kiuj eternigis en homaj mensoj la ĉiaman bezonon penadi respondi demandojn, kiuj ĉiam nin turmentis. En tempo, kiam oni ne rekonis virinan menskapablon, la tezoj de Hipatio (ĉ. 355-415) influis multajn potenculojn. Ŝiaj prelegoj ne restadis nur en filozofia kampo, ĉar oni petis, ke ŝi opiniu ankaŭ pri politikaj kaj komunumaj aferoj.

Tamen en medio, kie regis forta religia netoleremo, Hipatio komencis ĝeni aliajn homojn. La kruela maniero, kiel oni mortigis ŝin, mirigus eĉ plej terurajn ekzekutistojn en ĉiuj tempoj.

Ĉar ni ne deziras, ke ripetiĝu tiuj teruraj agoj faritaj kontraŭ la Aleksandria filozofino, tial ni elĉerpas tekston prenitan el "Platformo de Agado de la Deklaracio de Pekino — Virinoj kun Povo kaj Prenado de Decidoj", en kiu eblas legi:

— Laŭ tio, kio troviĝas en la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj, "ĉiu homo rajtas partopreni la regadon de sia lando". La povigo kaj aŭtonomio al virinoj kaj la plibonigo de ilia statuso socia, ekonomia kaj politika estas esence gravaj por ke oni atingu klaran situacion kaj respektindan regadon kaj memsubtenan administradon kaj progreson en ĉiaj kampoj de la vivo.

Jen tio estas decida paŝo por ke ni forigu netoleremon, kiu respondecas pri fiaj agadoj kontraŭ la Homaro.

La Bezonata protektado en la hejmo

1)  André Rebouças (1838-1898) | 2) Florence Nightingale (1820-1910) | 3) Oswaldo Cruz (1872-1917). 

Ĝenerale la unuaj, kiuj suferas la bedaŭrindajn damaĝojn de tutmondaj malpacoj estas precize virinoj kaj knabinoj (cetere, ĉiuj infanoj). Sekve, oni observas la tujan minacon, kiu ĉirkaŭas la bonajn idealojn vidi ilin liberigitaj kaj subtenataj en iliaj hejmoj.

Perfortado kontraŭ ili estas malĝojiga realaĵo, kiu falas sur plej diversajn regionojn en la mondo, eĉ en landoj, kiuj jam progresis je leĝoj ilin protektantaj. Tio estas, ĝi ne limiĝas al regionoj, kie konflikto estas evidenta. Ekzistas iaspeca kaŝa milito, kiu gvatas niajn hejmojn, komunumojn, entreprenojn, municipojn, Ŝtatojn, religiojn... Kie troviĝas perforto, tie staras la terura vizaĝo de malamo!

Tiun fian mienon rekonis la kuraĝa brita flegistino naskita en Florenco, tiama ĉefurbo de la Grand-Duklando Toskanujo, nuntempe Italujo, nome Florence Nightingale (1820-1910). Ŝi batalis por rompi la malavangardajn konvenciojn, kiuj koncernis la rolon de virinoj en tiutempa socio, kaj ŝi kredis, ke Dio ŝin alvokis por servi al granda celo. Kun sia abnegacio, ŝi alportis konsiderindajn antaŭenigojn en la kampo de sano, en la viktorina tempo. Laŭlonge de sia eksterordinara kontribuado al zorgado de anglaj soldatoj dum la Milito en Krimeo, la "damo kun lampo" trafe deklaris per letero de la 5-a de majo 1855:

— (...) Neniu povas imagi, kio estas la teruraĵoj dum milito — tio ne estas la vundoj kaj la sango, kaj la febro, haŭtmakula aŭ altgrada, aŭ disenterio kronika kaj akuta, malvarmo kaj varmego, kaj mizero —, sed la toksiĝo, la ebria bruteco, la senmoraliĝo kaj malordo, flanke de malsuperuloj; kaj envio, fieco, indiferento, bruteco egoista flanke de superuloj. (...)

Kvankam ni staras fronte al tia severa bildo, tamen ni neniam forgesu ĉi tiun maksimon de la fama brazila sciencisto, kuracisto, bakteriologiisto, epidemiologiisto kaj sanitaristo D-ro Oswaldo Cruz (1872-1917):

— Ni ne cedu por ne malmeritiĝi.

Tiel same mi emfazas per miaj prelegoj, ke se tio estas malfacila, do ni komencu tuj, eĉ hieraŭ!, ĉar restas multo farenda. Kaj oni ne povas imagi ian ajn entreprenon, kiu celas solvi la surterajn malbonaĵojn, sen la efektiva partopreno de virinoj.

Dum relegado de mia verko Jesuo, la Doloro kaj la deveno de Lia Aŭtoritateco, lanĉita je la 8-a de novembro 2014, mi trovis kelkajn modestajn notojn, kiujn mi ŝatus prezenti al Vi, kiuj honoras min per via legado.

Malarmi la korojn

Bedaŭrinde, la popoloj ankoraŭ ne reguligis siajn lensojn por vidi, ke la vera harmonio komenciĝas en la prilumita interno de ĉiu homo, per la spirita kono, per grandanimeco kaj justeco. Laŭ tio, kion mi kutime asertas, kaj pri tio mi plu komentos, ili naskas abundon. La trankvileco, kiun proponas la Ĉiela Patro-Patrino — konsiderata ĉiuflanke, kun ekvilibro kaj rekonata kiel inspiranto de Ekumena Frateco — deturnas nin de la senrezultaj, senefikaj klopodoj observataj dum la Historio. La inĝeniero kaj aktivulo por abolicio de sklaveco en Brazilo, la brazilano André Rebouças (1838-1898) metafore esprimis la inertecon de ekskluzive homaj perspektivoj:

— (...) Armita paco rilatas al milito same kiel kronikaj malsanoj rilatas al akutaj; same kiel insistema febro rilatas al tifo. Ĉiuj tiuj malsanoj frakasas kaj mortigas naciojn; tio nepre okazos siatempe. (Grasaj literoj estas de ni metitaj.)

Nu, travivi senarmitan Pacon, pere de frata edukado de ĉiuj nacioj estas neprokrastenda paŝo por postvivado de popoloj. Sed por tio necesas unue malarmi la korojn kaj konservi prudenton, laŭ tio, kion mi elstarigis al densa amaso da gejunuloj, kiuj aŭskultis min en la urbo Jundiaí, en Brazilo, en septembro 1983 (...).

Mortigaj pafaĵoj, ĉu mensaj, ĉu materiaj, perdos sian tutan teruran signifon, sian tutan malbonan "ekzistokialon" kiam la homoj saĝe edukitaj, jam ne malamos sufiĉe por aktivigi ilin.

Necesas malaktivigi eksplodaĵojn, ĉesigi la rankorojn, kiuj insistas loĝi en la homaj koroj; malarmi per forto pli granda ol malamo la koleregon, kiu pafas. Kaj tiu potenca energio estas Amo — ne tiu ankoraŭ nesufiĉa homa amo —, sed la Amo de Dio, per kiu ni ĉiuj devas nutri nin. Ni havas en niaj manoj la plej potencan laborilon en la mondo. Ĉi tiu ja malebligos malsamajn militojn, kiuj komence naskiĝas en la malsana Animo de vivulo. Temas pri eduka laboro en larĝa skalo; pli ol tio, temas pri reedukado.

Tamen, necesas rememori ĉi tiun energian penson de Konfuceo (551-479 a.K.):

— Bonon oni pagas per Bono, kaj malbonon per Justeco.

Ankoraŭ en la verko Jesuo, la Doloro kaj la deveno de Lia Aŭtoritateco, mi konfirmas la transforman Povon de Frata Amo. La praktikado de tiu sublima konscio kaj dia emocio, kune kun la vera Justeco, ne per venĝoj, konsistigas la plej efikan Politikon, kiun la homo povas plenumi. La tempo tion montros al pesimistoj.

Transpasi barojn

4)  Alziro Zarur (1914-1979) | 5)   Konfuceo (551-479 a.C.) | 6) Dante Alighiere (1265-1321) | 7) Jesuo

Popoloj diskutas pri la problemo de perfortado per radio, televido, ĵurnaloj aŭ interreto, kaj ili pli kaj pli konsterniĝas, ke ili ne trovas solvon por forigi ĝin, malgraŭ tiom da brilaj teorioj. Ĝenerale oni serĉas ĝin for kaj laŭ komplikaj vojoj. Ĝi tamen ne troviĝas for; ĝi staras proksime, interne de ni: Dio!

— (...) la Regno de Dio estas en vi. Jesuo (Luko, 17:21)

Kaj ni devas konstante ripetadi, ke "Dio estas Amo!" (Unua Epistolo de Johano, 4:8). Ne temas pri banala amo, sed pri la Forto, kiu movas universojn, laŭdiro de Dante Alighieri (1265-1321).

Alziro Zarur (1914-1979), karmemora fondinto de LBV, diradis, ke "efektive, kiu amas Dion, tiu amas sian proksimulon, kiu ajn estas lia religio aŭ manko de religio."

Por fini ĉi tiun etan artikolon, mi rememorigas unu mian mediton, kiun mi almetis en la libron Meditadoj el la Animo (2003): La koro fariĝas pli aŭskultema, kiam Amo estas la fundamento de la dialogo. Kaj bona dialogo estas esence grava por la praktikado de demokratio, kiu estas la reĝimo de respondeco.

Paco ne estas utopio

Por fini ĉi tiun artikolon, mi uzas argumenton, kiun mi prezentis en miaj prelegoj por radio kaj televido, egale oportunan por tiuj, kiuj eventuale pensas, ke respondeca konstruado de Paco estas neebla: (...) Ĉu tio estas utopio? Ĉu?! Ĉio, kion oni nuntempe konsideras kiel progreson, oni konsideris deliraĵo, en ne tre fora pasinteco. (...)

Se oni investus multe pli je edukado, klerigado, kulturo kaj nutrado, sub la lumo de Supera Spiriteco, tiam la popoloj estus pli sanaj; sekve, ili estus pli altnivelaj spirite, morale, mense kaj korpe, por la vivo kaj por la laboro, kaj malpli grandaj estus la elspezoj por sekureco. "Ha, tio estus klopodado por multaj jaroj!!" Tial, ni ne perdu tempon! Male, la civilizaj akiraĵoj en la mondo — unualoke tiuj pri seksa egaleco, povigo kaj aŭtonomio al virinoj kaj knabinoj — kiuj riskas frakasiĝi, eble cedos sian lokon al la kontaĝo de seniluziiĝo, kiu trafos la tutan Teron. Ni ne rajtas permesi tian situacion.

Paca kunvivado

La frata saluto instruita de Jesuo al Liaj Apostoloj kaj Disĉiploj ekumene disvastiĝas al ĉiuj teranoj, kiel altvalora invito al paca kunvivado sur nia mondo, nia kolektiva loĝejo:

— Kaj en kiun ajn domon vi eniros, unue diru: Paco al ĉi tiu domo. Jesuo (Luko, 10:5)

José de Paiva Netto, verkisto, ĵurnalisto, radiokronikisto, komponisto kaj poeto, naskiĝis je la 2-a de Marto 1941, en Rio-de-Ĵanejro/RJ, Brazilo. Li estas direktoro-prezidanto de Legio de Bona Volo (LBV). Efektiva membro de Brazila Asocio de Amaskomunikiloj (ABI) kaj de Brazila Asocio de Internaciaj Amaskomunikiloj (ABI-Inter), li estas ano de Nacia Federacio de Ĵurnalistoj (Fenaj), de International Federation of Journalists (IFJ), de la Sindikato de Profesiaj Ĵurnalistoj en Ŝtato Rio-de-Ĵanejro, de la Sindikato de Verkistoj en Rio-de-Ĵanejro, de la Sindikato de Radiokomunikantoj en Rio-de-Ĵanejro kaj de la Brazila Unuiĝo de Komponistoj (UBC). Li partoprenas ankaŭ en la Akademio de Beletro de Centra Brazilo. Li estas aŭtoro por internacia referenco pri defendado de homaj rajtoj kaj konceptado de la idealo de Ekumenaj Civitaneco kaj Spiriteco, kiuj laŭ li estas “lulilo de plej grandanimaj valoroj, kiuj naskiĝas en la Animo, nome en la loĝejo de emocioj kaj de rezonkapablo prilumita de intuicio, medio, kiu enhavas ĉion, kio transcendas la vulgaran kampon de materio kaj devenas de la homa sublimita sentemo, kiel ekzemple Vero, Justeco, Kompatemo, Etiko, Honesteco, Grandanimeco kaj Frata Amo”. Resume, ĝi estas la matematika konstant-nombro, kiu harmoniigas la ekvacion de vivo spirita, morala, mensa kaj homa. Nu, sen tia scio, ke ni ekzistas en du sferoj, sekve ne nur en la fizika, fariĝas malfacile atingi Socion vere Solidaran, Altruisman, Ekumenan, ĉar ni plu neglektos, ke la scio pri Supera Spiriteco plialtigas la karakteron de la homoj, kaj konsekvence tiu scio kondukas la homojn al la konstruado de Tutplaneda Civitaneco”.